Aru กับ Iru: เลือกคำกริยาบอกว่ามีให้ตรงกับภาพที่ต้องการสื่อ
ในประโยคบอกว่ามีแบบพื้นฐาน สิ่งของและต้นไม้ใช้ arimasu ส่วนคนและสัตว์ใช้ imasu เลือกก่อนว่าจะบอกว่ามีอะไร แล้วจึงเติมสถานที่ ใช้รูปแบบพื้นฐานนี้เป็นแนวทาง ไม่ใช่กฎชีววิทยาที่ใช้ได้ทุกกรณี
ในประโยคบอกว่ามีแบบพื้นฐาน ใช้คำกริยา aru กับสิ่งต่าง ๆ เช่น หนังสือและต้นไม้ และใช้ iru กับคนและสัตว์ รูปสุภาพคือ あります (あります, arimasu, “มี ใช้กับสิ่งของในรูปแบบนี้”) และ います (います, imasu, “มี ใช้กับคนหรือสัตว์ในรูปแบบนี้”)
เลือกจากสิ่งที่คุณต้องการบอกว่ามีอยู่ อย่าตัดสินเพียงว่าตอนนั้นสิ่งนั้นกำลังเคลื่อนไหวหรือไม่
เริ่มจากสถานการณ์พื้นฐานสองแบบ
คำอธิบายเรื่องการมีอยู่ขั้นพื้นฐานของ TUFS ยกประโยคเหล่านี้:
- 木があります。 (きがあります, ki ga arimasu, “มีต้นไม้”)
- 犬がいます。 (いぬがいます, inu ga imasu, “มีสุนัข”)
ต้นไม้มีชีวิตในทางชีววิทยา แต่ประโยคที่ตรวจสอบแล้วใช้รูปแบบเดียวกับสิ่งของ ด้วยเหตุนี้ การแบ่งว่า “มีชีวิตหรือไม่มีชีวิต” จึงเป็นเพียงตัวช่วยจำคร่าว ๆ ไม่ใช่คำอธิบายไวยากรณ์ญี่ปุ่นที่ครบถ้วน
สุนัขใช้รูปแบบสำหรับสัตว์ การบอกว่ามีสุนัขไม่ได้กำหนดว่ามันต้องกำลังเดิน สุนัขที่นอนพักอยู่ก็ยังเป็นสุนัข ประโยคนี้บอกว่ามันอยู่ที่นั่น ไม่ได้บอกการเคลื่อนไหว
ในตัวอย่างเหล่านี้ が (が, ga, “คำช่วยที่กำกับสิ่งที่มีอยู่ในประโยคนี้”) อยู่หลังคำนาม คำช่วยคือคำสั้น ๆ ทางไวยากรณ์ที่บอกความสัมพันธ์หรือหน้าที่ของคำในประโยค
เติมสถานที่
คำอธิบายเรื่องสถานที่กับการมีอยู่ของ TUFS ในอีกบทหนึ่งให้โครงสร้างที่ยาวขึ้น เริ่มจากสถานที่ แล้วจึงบอกว่ามีอะไรอยู่ที่นั่น:
- 公園に木があります。 (こうえんにきがあります, kōen ni ki ga arimasu, “ในสวนสาธารณะมีต้นไม้”)
- 家に犬がいます。 (いえにいぬがいます, ie ni inu ga imasu, “ที่บ้านมีสุนัข”)
ในที่นี้ に (に, ni, “คำช่วยบอกสถานที่ที่สิ่งนั้นมีอยู่”) ตามหลังสถานที่ การเติมสถานที่ไม่ได้ทำให้ต้นไม้กลายเป็นสัตว์หรือสุนัขกลายเป็นสิ่งของ จึงยังเลือกคำกริยาพื้นฐานตัวเดิม
อ่านประโยคเต็มก่อนแยกส่วน สถานที่บอกว่าจะมองที่ไหน คำนามถัดมาบอกว่ามีอะไร และคำกริยาท้ายประโยคทำให้ข้อความบอกการมีอยู่สมบูรณ์
อย่าใช้เกณฑ์เดียวตัดสินทุกกรณี
TUFS ยังอธิบายการใช้ระดับสูง เช่น เครื่องจักรบางชนิดที่มองว่ากำลังเคลื่อนไหวหรือทำงาน และตุ๊กตาที่ผู้พูดมองอย่างมีความผูกพัน ข้อสังเกตเหล่านี้แสดงให้เห็นว่าบริบทอาจมีผลนอกเหนือจากการแบ่งหมวดพื้นฐาน
ไม่จำเป็นต้องจำการใช้ที่ขยายออกไปทั้งหมดก่อนฝึกสองตัวอย่างที่ตรวจสอบแล้ว แต่ควรระวังอย่าเปลี่ยนตัวช่วยจำสำหรับผู้เริ่มต้นให้เป็นข้อสรุปว่าไม่มีการใช้อย่างอื่นเลย
หากพบตัวอย่างที่ไม่คุ้นในบทเรียนหรือพจนานุกรม ให้เก็บบริบททั้งหมดไว้ แล้วดูว่าทำไมผู้พูดจึงเลือกคำกริยานั้นในสถานการณ์นั้น อย่าเปลี่ยนคำเพียงเพราะกฎภาษาอังกฤษสั้น ๆ ดูเหมือนจะบังคับให้ใช้อีกคำ
พิจารณาภาพตามลำดับ
ลองนึกถึงภาพที่มีสวนสาธารณะ ต้นไม้ และสุนัข นี่เป็นสถานการณ์สมมติสำหรับฝึก ไม่ใช่รายการคำศัพท์เพิ่มเติม
- เลือกสิ่งหนึ่งที่ต้องการบอกว่ามีอยู่: ต้นไม้หรือสุนัข
- จับคู่กับประโยคบอกการมีอยู่พื้นฐานที่ตรวจสอบแล้ว
- เมื่อเลือกได้ชัดเจนแล้วจึงเติมสถานที่
- อ่านประโยคเต็ม แล้วตรวจว่าบรรยายภาพที่ตั้งใจไว้หรือไม่
หากสงสัยเรื่องหัวเรื่องกับประธาน คู่มือ wa กับ ga อธิบายประเด็นนั้นแยกไว้ ในช่วงเริ่มเรียนคำกริยาบอกการมีอยู่ ยังไม่ต้องพยายามหาข้อสรุปเรื่องคำช่วยทุกแบบพร้อมกัน
เก็บรูปแบบที่ตรวจสอบแล้วไว้ฝึกหนึ่งแบบ
คำศัพท์พื้นฐาน N5 ช่วยให้เห็นบริบทของคำสำหรับผู้เริ่มต้น หน้านี้อธิบายวิธีเลือกคำกริยา ไม่ได้เพิ่มเป้าหมายจำนวนคำศัพท์ให้ต้องจำ
ใช้คู่มือเรียนคำศัพท์ เพื่อเรียนคำนามควบคู่กับประโยค ขั้นต่อไป ลองเปิดคลังคำศัพท์สาธารณะของ Inku เลือกสิ่งของหรือสัตว์ที่คุ้นเคยหนึ่งอย่าง แล้วจับคู่กับตัวอย่างประโยคบอกการมีอยู่พื้นฐานที่ตรวจสอบแล้ว
เรียบเรียงโดยทีมบรรณาธิการของเราโดยมี AI ช่วย ตรวจสอบข้อมูลผลิตภัณฑ์กับแหล่งอ้างอิงด้านล่าง
บทความที่เกี่ยวข้อง
- Ko-So-A-Do ในภาษาญี่ปุ่น: สิ่งของ สถานที่ และคำที่ต้องตามด้วยคำนาม
- คำคุณศัพท์ i และ na ในภาษาญี่ปุ่น: ดูวิธีเชื่อมกับคำนาม
- หาคำรูปพจนานุกรมจากคำกริยาญี่ปุ่นที่ผันแล้ว
แหล่งอ้างอิง
- TUFS: คำกริยาบอกการมีอยู่ขั้นพื้นฐาน
ในประโยคพื้นฐานที่ตรวจสอบแล้ว ต้นไม้และหนังสือใช้ arimasu ส่วนสุนัขและคนใช้ imasu หมายเหตุระดับสูงอธิบายการใช้ที่ขยายตามบริบท จึงไม่อาจใช้ชีววิทยาเป็นกฎตายตัว (ตรวจสอบเมื่อ 2026-10-17)
- TUFS: การบอกว่ามีอยู่ ณ สถานที่หนึ่ง
รูปแบบ สถานที่-ni สิ่งของหรือคน-ga แล้วตามด้วยคำกริยาบอกการมีอยู่ รวมตัวอย่างสวนสาธารณะ/ต้นไม้และบ้าน/สุนัข พร้อมแยกสถานการณ์บอกการมีอยู่ออกจากการใช้อื่น (ตรวจสอบเมื่อ 2026-10-17)

