ดาคุเต็นและฮันดาคุเต็น: ゛ กับ ゜ เปลี่ยนเสียงคานะอย่างไร
เครื่องหมายเล็ก ๆ สองแบบสร้างฮิรางานะที่พบบ่อย 25 ตัว ดาคุเต็นเปลี่ยนแถว k, s, t และ h เป็น g, z, d และ b ส่วนฮันดาคุเต็นเปลี่ยนแถว h เป็น p เรียนแถวพื้นฐานก่อน แล้วค่อยเรียนเครื่องหมาย
ในชุดพื้นฐาน ขีดสั้นสองขีด ゛ (dakuten) เปลี่ยนพยัญชนะของคานะเป็นเสียงก้องคู่กัน: か (ka) เป็น が (ga), さ (sa) เป็น ざ (za), た (ta) เป็น だ (da) และ は (ha) เป็น ば (ba) วงกลมเล็ก ゜ (handakuten) ในชุดพื้นฐานใช้กับแถว は โดยเปลี่ยน h เป็น p: は (ha) เป็น ぱ (pa) เสียงสระไม่เปลี่ยน และเครื่องหมายเดียวกันนี้ทำหน้าที่เหมือนกันในคาตากานะ
เครื่องหมายทั้งสองคืออะไร
Unicode ซึ่งเป็นมาตรฐานเบื้องหลังข้อความดิจิทัล เรียก ゛ ว่า “เครื่องหมายเสียงก้อง” และ ゜ ว่า “เครื่องหมายเสียงกึ่งก้อง” ในไฟล์ข้อมูลยังระบุว่า が ประกอบจาก か กับเครื่องหมายเสียงก้อง และ ぱ ประกอบจาก は กับเครื่องหมายเสียงกึ่งก้อง ตรงกับวิธีอ่าน คือดูคานะพื้นฐานที่รู้จักก่อน แล้วจึงเปลี่ยนเสียงตามเครื่องหมาย
เครื่องหมายทั้งสองอยู่มุมขวาบนของตัวอักษร เนื่องจากมีขนาดเล็ก ข้อผิดพลาดที่พบบ่อยจึงเป็นการมองข้ามเครื่องหมาย ฝึกกวาดตามองมุมนั้นก่อนอ่านตัวอักษรพื้นฐาน
ฮิรางานะเติมเครื่องหมาย 25 ตัวที่พบบ่อย
ในชุดพื้นฐานนี้ มีสี่แถวที่เติมดาคุเต็นและหนึ่งแถวที่เติมฮันดาคุเต็น
- แถว か → แถว が: が ぎ ぐ げ ご (ga gi gu ge go)
- แถว さ → แถว ざ: ざ じ ず ぜ ぞ (za ji zu ze zo)
- แถว た → แถว だ: だ ぢ づ で ど (da ji zu de do)
- แถว は → แถว ば: ば び ぶ べ ぼ (ba bi bu be bo)
- แถว は → แถว ぱ: ぱ ぴ ぷ ぺ ぽ (pa pi pu pe po)
คาตากานะใช้รูปแบบเดียวกัน: カ เป็น ガ และ ハ เป็น バ หรือ パ คาตากานะยังมี ヴ ซึ่งคือ ウ เติมดาคุเต็น แนวทางเขียนคำยืมของญี่ปุ่น ระบุให้ใช้แทนเสียง v ในคำอย่าง ヴァイオリン (vaiorin, “ไวโอลิน”) และบอกว่าโดยทั่วไปสามารถใช้ バ, ビ, ブ, ベ และ ボ แทนได้ เช่น バイオリン
สามเรื่องที่ผู้เริ่มต้นมักคาดไม่ถึง
แถว は เปลี่ยนเป็นเสียง b ไม่ใช่ h แบบก้อง อีกสามแถวจับคู่กันตรงไปตรงมา คือ k กับ g, s กับ z และ t กับ d แต่แถว は ต่างออกไป เติมดาคุเต็นได้ b และเติมฮันดาคุเต็นได้ p จำลักษณะเฉพาะนี้ไว้เลย โดยไม่ต้องพยายามทำให้เข้ากับรูปแบบของแถวอื่น
ในภาษาญี่ปุ่นมาตรฐาน じ กับ ぢ มักออกเสียงเหมือนกัน เช่นเดียวกับ ず กับ づ คำส่วนใหญ่ใช้ じ และ ず มาตรฐานการสะกดของญี่ปุ่น 現代仮名遣い คง ぢ และ づ ไว้หลัก ๆ สองกรณี กรณีแรกคือเสียงซ้ำ เช่น ちぢむ (chijimu, “หด”) และ つづく (tsuzuku, “ดำเนินต่อ”) อีกกรณีคือเมื่อ ち หรือ つ เปลี่ยนเป็นเสียงก้องในคำประสม เช่น はなぢ (hanaji, “เลือดกำเดา” จาก はな กับ ち) และ みかづき (mikazuki, “พระจันทร์เสี้ยว”)
คำหนึ่งอาจมีเครื่องหมายเพิ่มขึ้นเมื่ออยู่ในคำประสม เรียกปรากฏการณ์นี้ว่าการเปลี่ยนเสียงต้นคำหลังให้เป็นเสียงก้อง บทเรียนเรื่องการเปลี่ยนเสียงในคำประสมของมหาวิทยาลัยภาษาต่างประเทศโตเกียว ใช้ตัวอย่าง くすり (kusuri, “ยา”) เมื่อนำ め (me, “ตา”) มาวางข้างหน้า จะได้ めぐすり (megusuri, “ยาหยอดตา”) หากคำคุ้นเคยดูแปลกไปเพราะมีเครื่องหมายเพิ่ม ให้ดูว่าคำนั้นเป็นส่วนหลังของคำประสมหรือไม่
ฝึกออกเสียงให้ต่าง ไม่ใช่แค่มองออก
อ่านเครื่องหมายออกเป็นเพียงครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งคือออกเสียงก้องให้ได้จริง บทเรียน k กับ g ของ TUFS อธิบายว่า ในภาษาญี่ปุ่นความต่างอยู่ที่เส้นเสียงสั่นหรือไม่ หากออก g เหมือน k ผู้ฟังอาจได้ยิน かっこう (kakkou) ทั้งที่คุณตั้งใจพูด がっこう (gakkou, “โรงเรียน”)
ลองวางนิ้วแตะลำคอแล้วพูด か ตามด้วย が คุณควรรู้สึกถึงการสั่นเมื่อออก が แต่ไม่รู้สึกเมื่อออก か จากนั้นลองคู่ さ/ざ, た/だ และ は/ば แบบเดียวกัน
คู่ที่มักสับสนและควรฝึก
- ば กับ ぱ: ขีดสองขีดคือ b ส่วนวงกลมคือ p เมื่อตัวอักษรเล็กต้องมองให้ชัด
- ふ กับ ぶ กับ ぷ: ตัว ふ มีเส้นหลายส่วนอยู่แล้ว จึงมองข้ามเครื่องหมายได้ง่าย
- つ กับ づ: づ (zu) พบไม่บ่อย เมื่อเจอจึงอาจรู้สึกว่าเขียนผิด
- シ กับ ジ, ツ กับ ヅ: ในคาตากานะ เครื่องหมายที่เพิ่มมาอาจดูกลืนกับเส้นของตัวอักษรพื้นฐาน
หากยังจำตัวอักษรพื้นฐานไม่ครบ คู่มือเรียนฮิรางานะในสามวัน มีตารางฝึกให้ สำหรับคาตากานะ ดูฮิรางานะกับคาตากานะต่างกันอย่างไร
เช็กแถวพื้นฐานก่อน แล้วค่อยเช็กเครื่องหมาย
คานะที่เติมเครื่องหมายทุกตัวสร้างจากรูปพื้นฐาน จึงควรอ่านแถวพื้นฐานให้คล่องก่อน เปิดตารางฮิรางานะแบบโต้ตอบ ของ Inku แล้วปิดโรมาจิ ไล่อ่านแถว か, さ, た และ は ทีละตัว คลิกฟังเพื่อตรวจเสียง แล้วพูดรูปเสียงก้องของตัวนั้น สำหรับแถว は ให้พูดรูปเสียง p ด้วย ตารางนี้เล่นเสียงบันทึกของคานะพื้นฐาน 46 ตัว เมื่อรู้สึกคล่องแล้ว ลองทำแบบฝึกสิบข้อที่หน้าฝึกคานะ
เรียบเรียงโดยทีมบรรณาธิการของเราโดยมี AI ช่วย ตรวจสอบข้อมูลผลิตภัณฑ์กับแหล่งอ้างอิงด้านล่าง
บทความที่เกี่ยวข้อง
- ゃ, ゅ, ょ ตัวเล็กในภาษาญี่ปุ่น: อ่าน きゃ, しゅ และ ちょ อย่างไร
- สึตัวเล็กกับสระยาวในภาษาญี่ปุ่น: อ่าน っ, ッ และ ー อย่างไร
- ออกเสียง ん อย่างไร: ทำไมเสียง N ภาษาญี่ปุ่นจึงเปลี่ยนไป
แหล่งอ้างอิง
- ฐานข้อมูลตัวอักษร Unicode: UnicodeData.txt
ชื่อของ U+309B (เครื่องหมายเสียงก้อง) และ U+309C (เครื่องหมายเสียงกึ่งก้อง); が แยกเป็น か + U+3099, ぱ เป็น は + U+309A และ ヴ เป็น ウ + U+3099 (ตรวจสอบเมื่อ 2026-10-15)
- สำนักงานกิจการวัฒนธรรมญี่ปุ่น: 現代仮名遣い, 本文 第2
ใช้ ぢ และ づ ในเสียงซ้ำ (ちぢむ, つづく) และคำประสม (はなぢ, みかづき); กรณีอื่นใช้ じ และ ず (ตรวจสอบเมื่อ 2026-10-15)
- สำนักงานกิจการวัฒนธรรมญี่ปุ่น: 外来語の表記, 留意事項その2
ใช้ ヴァ, ヴィ, ヴ, ヴェ, ヴォ แทนเสียง v ในคำยืม (ヴァイオリン) พร้อมหมายเหตุว่าโดยทั่วไปเขียนเป็น バ, ビ, ブ, ベ, ボ แทนได้ (バイオリン) (ตรวจสอบเมื่อ 2026-10-15)
- บทเรียนภาษา TUFS: การเปลี่ยนเสียงต้นคำหลังให้เป็นเสียงก้อง
เสียงต้น k, s, t หรือ h อาจกลายเป็นเสียงก้องในคำประสม: め + くすり → めぐすり (ตรวจสอบเมื่อ 2026-10-15)
- บทเรียนภาษา TUFS: k / g
เสียง k กับ g ในภาษาญี่ปุ่นต่างกันที่การสั่นของเส้นเสียง ตรวจได้โดยใช้นิ้วแตะบริเวณกล่องเสียง และยกกรณี がっこう ที่ผู้ฟังได้ยินเป็น かっこう (ตรวจสอบเมื่อ 2026-10-15)
- Inku: ตารางฮิรางานะแบบโต้ตอบ
ฮิรางานะพื้นฐาน 46 ตัว ปุ่มเปิดหรือปิดโรมาจิ คลิกเพื่อฟังเสียงออกเสียงที่บันทึกไว้ พร้อมคำอธิบายดาคุเต็นและฮันดาคุเต็น (ตรวจสอบเมื่อ 2026-11-17)

